„Przecież ostatnio działało”
Załóżmy, że po kilku poprawkach macie przydatne podsumowanie spotkania. Zapisujecie ostatni prompt. Tydzień później wklejacie go do nowej rozmowy, a wynik znów pomija terminy. Co się stało? W starym czacie mogły zostać format tabeli, przykład i sposób oznaczania braków. Ostatnie polecenie niekoniecznie zawierało wszystko.
Inny materiał albo model również może zmienić wynik, ale najpierw sprawdźmy, czy przenieśliśmy całą instrukcję. Do biblioteki proponujemy zapisywać gotową kartę zadania. Zacznijcie od trzech rzeczy, do których faktycznie wracacie: poprawienia maila, wydobycia ustaleń i pytań do wywiadu. Taki zbiór łatwiej utrzymać niż folder pełen promptów „na kiedyś”.
Co trzeba wiedzieć, żeby użyć tej karty?
Zapiszcie, do czego służy polecenie, co trzeba wkleić i czego nie wolno zmieniać. Dorzućcie krótki wymyślony materiał bez danych klientów oraz oczekiwany rodzaj odpowiedzi. Następna osoba będzie wiedziała, jak zacząć i czy dostała to, o co chodziło.
Wystarczy wspólny dokument albo folder tekstów. Nazwa „Podsumowanie spotkania — decyzje i terminy” pozwala znaleźć kartę po zadaniu. Przy „Superprompt v7 final” trzeba już pamiętać, o czym myślał autor. Poniżej zostawiamy wzór takiej karty.
Dopisaliście warunek? Zostawcie też powód
Załóżmy, że do instrukcji trafia zakaz uzupełniania dat. Dopiszcie, dlaczego: „Model podawał konkretny dzień, kiedy w notatce było tylko «w przyszłym tygodniu»”. Ktoś skracający prompt zrozumie, po co jest to zdanie. Bez kontekstu mógłby uznać je za zbędne.
Nową wersję uruchomcie na starym przykładzie i jednym świeżym materiale. Dwie próby nie dowiodą niezawodności, ale mogą pokazać, że poprawienie dat zepsuło coś innego. Kolejne problematyczne przypadki odkładajcie do wspólnego zestawu. Zapisujcie też model i datę próby — sam numer promptu nie opowie całej historii.
Biblioteka ma być pod ręką, nie imponować rozmiarem
Przy każdej karcie wskażcie osobę, która zna jej zastosowanie. Łatwiej będzie rozstrzygnąć, czy nowy warunek pomaga, czy gryzie się z poprzednim. Co jakiś czas połączcie duplikaty, usuńcie nieużywane instrukcje i uzupełnijcie ograniczenia.
Klucze dostępu, prywatne adresy i poufne fragmenty zastąpcie widocznymi polami do uzupełnienia. Nie powinny wędrować razem ze wzorem. Na koniec otwórzcie nową rozmowę i wykonajcie zadanie wyłącznie z karty. Jeśli nadal trzeba coś dopowiedzieć ustnie, właśnie znaleźliście brakującą część instrukcji.
Źródła i dalsza lektura
Materiały, na których opiera się ten tekst. Instrukcje i przykładowe scenariusze są propozycjami redakcji.